خداوندگاران!

منم

انسان!

زاده شدم

تا سهيم رسوايي هزار ساله باشم

و درزميني بزيم

كه هرشب

دركوچه پس كوچه هاي آن

هزاران مسيح 

مصلوب دردهاشان

به معبدكوچك خانه هاشان پناه مي برند.

و آواره دختركاني كه

كبريتهاي ارزان تنشان را

به اميدلقمه  اي نان

به آتش مي كشند

وكودكاني كه

سروش آواي عدالت را 

  حتي

 در خواب هم نديده اند

.

.

.

آري

منم

انسان!

در زميني كه بشارت منجي

تنها

فريب واره ي رهايي ست.

            وقتي

زل ميزند در چشمانم و ميگويد:

                                    كمي آدم باش!.......

                                                    فرشته ي من!

كـــــمــــكــــــــــــــــــــــــ.....

زنهار ‍!

کسی نفهمد

که ما چگونه عبور خواهیم کرد

از سرزمینی که در آن

نان

گران تر از جان است.

مگذار کسی بداند

که من تو را

               و تو من را

                           در تمام دامنه های سبز خواهیم رقصید

و در کرانه ی کبود تمام دریا ها

                           یکدیگر را

                          
                                       خواهیم بارید.

آهسته گام بردار

تا نشنود کسی

                           که ما

درحاشیه تمام جنگلزار ها

               از ریشه به آفتاب خواهیم زد.

               و بر بلندای تمام کو ه ها

تا لمس خیس یک کبوتر

                           پرواز خواهیم کرد.

.

.

.

.

زنهار!

که ما

تمام جهان را

خانه ی خویش خواهیم ساخت.

نگاهت را

به كدامين باد سپرده اي؟!

كه اينچنين سبزند

درختان باغ.....!